Yabancılaşma
bugün etrafıma bakıyorum ve 10 yıl önce dostum dediklerimin hiç biri yok ortalarda
belki vefa lafları etmeliyim ama galiba bunun temeli başka bir olgu.
hepimiz birbirimizin hayatlarından geçip gidiyoruz.
bazen yardımcı rolde bazense figüran olarak.
nerede okudum anımsamıyorum ama “biz kendi filmimizin başrol oyuncularıyız” diyordu.
peki filmi sonu önemli mi.
ortaokul yada lise arkadaşlarımı feysbokta görüyorum artık. bazıları benim için “arkadaştı” ama şimdi kimbilir nerelerdeler.
yazmayı pek beceremem bilirim. yine de zoraki de olsa yazmayı istedim. şimdi olduğu gibi.
bu beklimde doğal bi süreçtir. herkeş kendi hayatındaki önemli yollara sapmayı yeğliyo herhalde.